Mən gecə quşuyam, həmişə belə olmuşam. Gündüz yatmağı sevirəm, gecə isə oyaq qalmağı. Bu, uşaqlıqdan gələn bir vərdişdir — atam gecə növbəsində işləyirdi, anam isə məni yatıranda deyirdi ki, sən də atana çəkibsən, heç vaxt vaxtında yatmırsan. İndi otuz iki yaşım var, Bakıda kiçik bir dizayn studiyasında işləyirəm, amma vərdiş dəyişməyib. Gecələr ev sakit olanda beynim ən yaxşı işləyir. Bəzən sifarişlər üzərində işləyirəm, bəzən film baxıram, bəzən də sadəcə tavana baxıb fikirləşirəm. Keçən qışda isə elə bir gecə oldu ki, indiyə qədər heç vaxt unutmayacağam.
Həmin gecə yanvarın ortası idi, Bakıda güclü külək əsirdi, pəncərələr cingildəyirdi, mən isə divanda uzanmışdım və telefonumu əlimdə fırladırdım. Yuxu yox idi, iş də yox idi, beynim isə boş-boş fırlanırdı. Elə həmin anlarda dostum Rəşad zəng etdi. O da mənim kimi gecə quşudur, həmişə deyir ki, gecə insanın ən səmimi vaxtıdır. Söhbət elə-belə başladı, sonra söz-söhbət oyunlardan düşdü. Rəşad danışırdı ki, son vaxtlar mobil tətbiqlərlə vaxt keçirir, xüsusilə də mostbet indir ios yazaraq tapdığı platformadan danışırdı. Mən əvvəlcə güldüm, dedim ki, ay Rəşad, sən də uşaq olmusan. Amma o israrla dedi ki, yox, bu sadəcə oyun deyil, bu bir növ istirahətdir, beyni boşaltmaqdır. Söhbətin sonunda mən də maraqlandım, çünki yuxusuz gecələrdə insan hər şeyə hazır olur.
Ertəsi gün işdən qayıdanda telefona baxdım. Rəşadın dediyi kimi, mostbet indir ios axtarışı ilə tətbiqi tapdım və yüklədim. Qeydiyyat sadə idi, bir neçə dəqiqə çəkdi. Mən böyük məbləğ qoymadım, sadəcə kiçik bir şey, elə ki, özümə də gülürdüm. Axı mən otuz iki yaşlı, ayağı yerdə olan bir insanam, nə işim var bu oyunlarla. Amma elə həmin axşam başladım oynamağa və qəribəsi bu idi ki, ilk cəhddən qazandım. Çox deyildi, amma qazandım. Bu kiçik qələbə məndə elə bir hiss oyatdı ki, sanki içimdə yatmış bir uşaq oyandı. O uşaq illərlə susmuşdu, indi isə gülürdü, oynayırdı, sevinirdi.
Bir həftə ərzində mən bu oyunları gündəlik vərdişimə çevirdim. Hər axşam işdən qayıdanda, yeməkdən sonra, yatmazdan əvvəl telefonu götürürdüm və bir neçə dəqiqə oynayırdım. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum, amma nəticədən asılı olmayaraq, o bir neçə dəqiqə mənim üçün bir növ terapiya idi. Beynim bütün günün yükündən azad olurdu, sadəcə simvollara, rəqəmlərə, işıqlara fokuslanırdım. Bu, meditasiya kimi bir şey idi, inanmazsınız. Bir axşam isə elə oldu ki, ekranda elə bir məbləğ göründü ki, gözlərimə inanmadım. O an telefonu əlimdən yerə saldım, sonra götürdüm, ekrana yenidən baxdım, sonra yenə baxdım. Rəqəm dəyişmirdi. Bu, real idi.
Ürəyim elə sürətlə döyünürdü ki, qulaqlarımda səsi eşidilirdi. Ayağa qalxdım, otaqda gəzdim, sonra yenidən oturdum. Əllərim titrəyirdi, nəfəsim kəsilirdi. O an hiss etdiyim duyğunu sözlərlə ifadə etmək çətindir — sevinc, şok, qorxu, hamısı bir-birinə qarışmışdı. Mən o gecə yatmadım. Sadəcə oturdum, pəncərədən bayıra baxdım, küləyin necə əsdigini dinlədim və düşündüm ki, həyat bəzən elə gözlənilməz anlar yaşadır ki, insan heç vaxt təsəvvür edə bilmir. Səhər açılanda qazandığım pulun bir hissəsini çıxartmaq qərarına gəldim. Sistem bir neçə addım tələb etdi, mən də oturdum, gözlədim. Elə həmin anlarda anladım ki, bu, sadəcə pul deyil, bu, bir təcrübədir, bir dərsdir.
Bir neçə gün sonra qazandığım pulla nə edəcəyimi düşünməyə başladım. Anama zəng etdim, dedim ki, sənə bir şey almaq istəyirəm. Anam əvvəlcə təəccübləndi, sonra sevindi. Ona yeni bir telefon aldım, çünki köhnəsi artıq işləmirdi. Atama isə kiçik bir hədiyyə aldım — o, balıq tutmağı sevir, ona yeni bir balıqçı çubuğu aldım. Onların üzündəki gülüşü görəndə anladım ki, pulun əsl dəyəri onu xərclədiyin yerdə deyil, onu kiminlə paylaşdığın yerdədir. O an mən özümü çox zəngin hiss etdim, nə qədər qəribə səslənsə də. Çünki mən illərdir işləyirdim, pul qazanırdım, amma belə bir hissi heç vaxt yaşamamışdım.
Sonra bir axşam yenidən mostbet indir ios tətbiqini açdım. Bu dəfə oynamadım, sadəcə baxdım. Ekranda oyunlar, rəqəmlər, işıqlar. Mən oturdum və düşündüm ki, bu tətbiq mənim həyatıma necə girdi. Bir yuxusuz gecə, bir dostun söhbəti, bir kiçik cəhd — və indi mən buradayam, bu təcrübəni yaşamışam. Mən başa düşdüm ki, bu oyunlar təhlükəli ola bilər, əgər sən həddi aşsan. Amma eyni zamanda, onlar bir fürsətdir, əgər sən ağıllı davransan. Mən özümə söz verdim ki, heç vaxt həddi aşmayacağam, heç vaxt borc almayacağam, heç vaxt itirdiyimi geri qazanmaq üçün tələsməyəcəyəm. Və bu sözə əməl etdim.
Yaz gələndə Rəşadla görüşdük. Oturduq bir kafedə, çay içdik, söhbət etdik. O dedi ki, eşitmişəm sən qazanmısan, necə oldu. Mən güldüm və dedim ki, bəli, oldu, amma ən vacibi o deyil. Ən vacibi o hissdir ki, sən özünü yenidən kəşf edirsən. Rəşad mənə baxdı, sonra güldü və dedi ki, sən dəli olmusan. Mən də güldüm, çünki bəlkə elə mən dəli olmuşdum, amma yaxşı mənada. O gün kafedən çıxanda hava isti idi, günəş parlırdı, insanlar küçələrdə gəzirdilər. Mən dərin nəfəs aldım və anladım ki, həyat gözəldir, sadəcə bəzən bunu görmək üçün bir yuxusuz gecə, bir təsadüfi söhbət və bir kiçik cəhd lazımdır.
İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, hər şey bir zəncir kimi bağlıdır. O yanvar gecəsi, o külək, o zəng, o tətbiq, o ilk qələbə, o böyük qazanc, o ailə sevinci — hamısı bir-birinin ardınca gəldi və mənim hekayəmi yaratdı. Mən bu hekayəni danışmaqdan qorxmuram, çünki bu, mənim hekayəmdir. Bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə şansdır, bəlkə kimsə deyəcək ki, bu sadəcə oyundur. Amma mən bilirəm ki, bu, mənim üçün bir qapı idi — bir qapı ki, mən onu açdım, içəri girdim, gördüm, öyrəndim və sonra öz iradəmlə çıxdım. Və ən vacibi odur ki, mən bu qapını açanda içəridə özümü tapdım. İndi telefonumda həmin tətbiq hələ də var, amma mən onu açanda artıq eyni adam deyiləm. Mən artıq bilirəm ki, şans bir hədiyyədir, amma onu qorumaq, idarə etmək və doğru yerdə xərcləmək — bu, tamamilə sənin əlindədir. Mən bunu bacardım. Və buna görə özümlə fəxr edirəm.