Keçən ay iş icabəti Bakıdan kənarda, kiçik bir şəhərə getməli oldum. Səfər iki günlük idi. İlk gün işimi gördüm, görüşlərimi keçirdim. Axşam isə qonaq evində tək qaldım. Şəhər tanımadığım bir yerdi, kimsə yox idi. Çölə çıxmağa nə həvəsim vardı, nə də enerjim. Yeməyimi yedim, otağa keçdim. Televizoru açdım, kanalları dəyişdim. Heç nə maraqlı deyildi. Telefonu əlimə aldım, sosial şəbəkələrə baxdım. O da qurtardı.
Oturdum divanda, tavanı izlədim. Düşündüm, "bu axşam belə keçəcək?". Yorğun idim, amma yuxu gəlirdi. Bir ara ağlıma gəldi ki, nə vaxtsa bir dostum bir saytda oynayırdı, mənə danışmışdı. Həmin vaxt ciddi qulaq asmamışdım. Amma indi, tək və boş vəziyyətdə, düşündüm: "Bəlkə baxım, görüm nədi?".
Dostuma yazdım, soruşdum. O da mənə link göndərdi. Amma link açılmırdı. Yenə yazdım, dedi: "Bəzən bağlanır, onda giriş üçün başqa ünvan olur. Axtar, taparsan". Mən də axtarmağa başladım. Bir neçə cəhddən sonra işləyən bir ünvan tapdım. Orada yazılmışdı: "Bu, зеркало mostbet -dir, əsas sayt bağlı olanda burdan girirlər". Ünvanı açdım, sayt işləyirdi.
Qeydiyyatdan keçmək qərarına gəldim. Formanı doldurdum. Telefon nömrəmi yazdım, təsdiqləmə kodu gəldi, daxil etdim. Hamısı bir neçə dəqiqə çəkdi. Hesab hazır idi. İlk depoziti qoydum. 30 manat. Düşündüm, "bu, bu axşamkı yemək puludu. Əgər getsə, sabah səhər yeməyini az yeyərəm". Güldüm öz-özümə.
Oynamağa başladım. Əvvəlcə slotlara baxdım. Çoxlu oyun vardı. Mən daha çox klassik olanları seçdim. Sadə, üç barabanlı, meyvə simvolları. Uşaqlıqdakı oyun maşınlarını xatırladırdı. Kiçik mərclərlə oynayırdım, 20-30 qəpik. Qazandığım da olurdu, uduzduğum da. Balans 30-dan 35-ə qalxdı, sonra 25-ə düşdü. Heç həyəcan yox idi. Sadəcə vaxt keçirdim.
Təxminən 40 dəqiqə keçmişdi. Artıq bir neçə oyunu sınamışdım. Bir oyunda qalmaq qərarına gəldim. Oyunun adını xatırlamıram, amma qırmızı rəngli, parlaq bir slot idi. Mərcləri aşağı saldım, 15 qəpik. Düşündüm, "uzun oynayım, vaxt keçsin". Qonaq evinin sükutu, televizorun səssiz işığı, telefonun ekranı. Sanki hər şeydən uzaqlaşmışdım.
Birdən barabanlar fırlandı, dayandı. Ekranda bir animasiya başladı. İşıqlar yandı, musiqi dəyişdi. Mən nə baş verdiyini anlamamışdım ki, balansdakı rəqəm dəyişdi. 30 manat yox, 495 manat.
Oturduğum yerdə birdən dikəldim. Ürəyim o qədər sürətlə döyünürdü ki, qonaq evinin sükutunda özüm eşidirdim. Əvvəlcə inanmadım. Gözlərimi ovuşdurdum, yenə baxdım. Rəqəm hələ də orada idi. Bir neçə dəfə səhifəni yenilədim. Dəyişmədi. 495 manat.
O an ayağa qalxdım. Otaqda gəzməyə başladım. Sevincdən nə edəcəyimi bilmirdim. Sonra oturdum, dərindən nəfəs aldım. Düşündüm, "indi ən vacib an. Bu pulu çıxart, yoxsa yox?". Özümə dedim, "sən bu pulu itirməyə hazır deyilsən. Çıxart". Dərhal çıxarışa keçdim. Bütün məbləği çıxartdım. Sistem işlədi. Yazıldı: "Sorğunuz qeydə alındı".
Təxminən 10 dəqiqə gözlədim. Hər dəqiqə bir il kimi gəlirdi. Telefonun ekranına baxırdım, bildiriş gələcək deyə. Nəhayət, bank tətbiqindən mesaj gəldi: "Hesaba 495 AZN daxil olub". O an oturduğum yerdə gülümsədim. Yorğunluğum birdən azalmışdı. Qonaq evinin tavanı indi daha gözəl görünürdü.
O gecə yata bilmədim. Uzun müddət fikirləşdim. 30 manatla başlamışdım, 495 manatla bitirmişdim. Bu, mənim üçün böyük pul idi. Sabah işimi bitirib evə qayıdacaqdım. Və bu pulla arvadıma və uşaqlarıma sürpriz edə bilərdim.
Səhər tezdən qalxdım. İşimi bitirdim, qayıtdım Bakıya. Evə gələndə heç nə demədim. Ertəsi gün həmin pulun bir hissəsi ilə uşaqlara oyuncaq aldım, bir hissəsi ilə də arvada bir qızıl sırğa. Axşam onları masaya qoydum. Uşaqlar sevincdən bağırdılar. Arvad isə mənə baxıb dedi: "Sən nə etmisən?". Gülümsədim, dedim: "İşgüzar səfərin bəhrəsi".
Həmin gündən sonra mən hərdən həmin platformaya girirəm. Amma qaydalarım dəqiqdir. Heç vaxt itirməyə hazır olmadığım pulu qoymuram. Və hər dəfə зеркало mostbet ilə daxil olanda o qonaq evindəki gecəni xatırlayıram. Necə tək, yorğun və cansıxıcı bir axşam, sadəcə vaxt keçirmək üçün girib, nəticədə ailəmin üzünü güldürdüm.
Bu hekayə mənə bir şey öyrətdi. Bəzən ən yaxşı qələbələr ən tənha anlarda, ən gözlənilməz yerlərdə gəlir. Mənim üçün o yer qonaq evinin sakit otağı idi. Amma nəticə eyni idi – sevinc, rahatlıq və ailəmə xoşbəxtlik gətirə bilmək. İndi o sırğaları arvad hər gün taxır. Və hər dəfə onları görəndə, o gecəni xatırlayıram. Və bilirəm ki, həyatda hər şey ola bilər. Sadəcə doğru anı gözləmək və nə vaxt dayanacağını bilmək lazımdır. Mən o gecə bacardım. Və indi həmin gecəni təbəssümlə xatırlayıram.