Zdarzyło się to w maju, w tym tygodniu, kiedy cała Polska jeździła na majówkę, a ja zostałem w mieście, bo akurat złapałem anginę. Leżałem w łóżku z termometrem pod pachą i gardłem jak z papieru ściernego. Żona pojechała z dziećmi do teściowej, mieszkanie puste, a ja czułem się jak ostatni frajer. Planowałem remont ogródka, grillowanie, piwo z sąsiadem. Zamiast tego miałem gorączkę, telewizor z powtórkami telenowel i paczkę chusteczek przy łóżku.
Trzeciego dnia choroby przestałem już nawet liczyć, ile razy oglądałem ten sam odcinek serialu. Przewracałem się na bok i bezmyślnie przeglądałem telefon. Kiedyś czytałem, że nuda to największy wróg rozsądku. I coś w tym było. Bo gdy wpadłem na stronę, której nie odwiedzałem od miesięcy, nie zastanawiałem się ani chwili. Pamiętałem, że kiedyś znajomy polecał mi to miejsce, mówiąc coś o „fajnych bonusach na start”. Ale wtedy machnąłem ręką – po co mi hazard, kiedy mam ogródek do remontu?
Teraz ogródek mógł poczekać. Angina nie pozwalała mi nawet wyjść na balkon. Więc z nudów, z gorączkowym rozmarzeniem, zrobiłem to – wszedłem na stronę i zobaczyłem, że stare konto wciąż działa. Nie miałem na nim środków, ale od razu wyskoczyła informacja o promocji dla wracających graczy. Nie uwierzycie, ale dostałem pakiet powitalny... drugi raz. Przeczytałem zasady. Wystarczyło się zalogować i potwierdzić maila. Tak powstało vavada kasyno w moim życiu po raz drugi, tym razem w zupełnie innych okolicznościach.
Pierwsze pół godziny to była totalna amatorszczyzna. Grałem na automatach, nie patrząc nawet na nazwy. Klik, klik, klik. Małe wygrane, większe straty. Ale nie bolało, bo to nie były moje pieniądze. Cały czas operowałem bonusem, który dostałem za sam powrót. Przyznam, że pierwszy raz od trzech dni poczułem coś pozytywnego. Zwykłe, głupie emocje – ale moje. Nie wywołane gorączką, nie lekami. Czysty, niezdrowy, ale szczery dreszczyk.
W pewnym momencie trafiłem na automat z flamingami. Nie wiem, czemu akurat na niego kliknąłem. Może przez te wszystkie kolory. I wtedy zadziało się coś, co do dzisiaj pamiętam w detalach. Spadły trzy symbole bonusu, włączyła się runda z darmowymi obrotami, a potem jeszcze jeden mnożnik. Licznik wygranych zaczął skakać jak oszalały – 20 zł, 50 zł, 200 zł, 500 zł. Zatrzymał się na 820 zł. Siedziałem w piżamie, z mokrą chusteczką przy nosie, i nie mogłem uwierzyć własnym oczom.
Odświeżyłem stronę. Pieniądze wciąż były. Wypłaciłem je od razu. Nie czekałem ani chwili. Wiedziałem, że jeśli zostawię choć złotówkę, to może zacząć się inna gra – ta głupia, ta zachłanna. A ja byłem na to za słaby. Angina wyssała ze mnie energię, ale nie odebrała rozsądku.
Następnego dnia pieniądze były na koncie. Prawie tysiąc złotych. W tamtym momencie leżałem już z niższą gorączką, ale wciąż nie mogłem wyjść z domu. Zadzwoniłem do żony. Powiedziałem, że jak wróci, to kupimy nowy ekspres do kawy, bo stary od miesięcy przecieka. Zapytała skąd pieniądze. Odpowiedziałem: „Wygrałem w vavada kasyno, jak leżałem chory”. Przez chwilę myślała, że żartuję. Potem, że majaczę z gorączki. Ale gdy pokazałem przelew, uwierzyła. I choć nie była zachwycona pomysłem hazardu, nie mogła zaprzeczyć, że efekt był konkretny.
Gdy wyzdrowiałem, wróciłem do pracy, do ogródka, do normalnego życia. I wcale nie ciągnęło mnie, żeby znowu zagrać. Czułem, że to był ten jeden strzał, ta jedna sytuacja – chory, samotny, znudzony – która sprawiła, że los się do mnie uśmiechnął. Nie mam złudzeń, że tak jest zawsze. Ale też nie mam wyrzutów sumienia.
Dzisiaj, jak patrzę na nowy ekspres parujący na blacie, uśmiecham się pod nosem. Pamiętam, że stał za nim dzień, w którym bolało mnie dosłownie wszystko – gardło, głowa, mięśnie. A jednak w tym całym badziewiu trafiłem na coś dobrego. Śmieję się, że vavada kasyno działa lepiej niż tabletki przeciwbólowe. Ale to tylko taki żart. Prawda jest taka, że czasem największe wygrane przychodzą, gdy w ogóle przestajesz szukać okazji. Gdy jesteś zmęczony, chory i niczego się nie spodziewasz. Wtedy wystarczy jeden klik. Jeden, głupi, przypadkowy klik. I cały tydzień przestaje być do bani. A ty zamiast żałować majówki, pijesz kawę i myślisz: „Cholera, może jednak warto czasem zachorować?”. Nie warto, wiem. Ale ta jedna wygrana była całkiem niezłą rekompensatą.