Səhər saat altıda durmağa öyrəşmişəm. Bu vərdiş illərdən gəlir, hələ dəyişməyib. Amma keçən payızda elə bir gecə oldu ki, yatağa girmədim, səhəri gözlədim və o gözləmə məndə qəribə bir rahatlıq yaratdı. Söhbət hansısa böyük qazancdan getmir. Söhbət hisslərdən gedir, o hisslərdən ki insan onları yalnız oturub nəyisə gözləyəndə yaşayır.
Mən Bakıda kiçik bir hüquq bürosunda çalışıram. Günlərim sənədlər, müqavilələr, telefon zəngləri ilə keçir. Axşam evə gələndə beynim elə yorulur ki, heç kitab oxumağa da həvəsim qalmır. Bəzən sadəcə divanda uzanıb tavana baxıram və fikirləşirəm ki, günlərim bir-birinin eynisidir. Bu hiss yəqin hamıya tanışdır. Sən işləyirsən, pul qazanırsan, amma içində bir boşluq qalır. Mən o boşluğu nə ilə dolduracağımı bilmirdim.
Bir axşam iş yoldaşım Rəşad telefonunda nəsə göstərdi. Dedi ki, bax, burada slotlar var, sadəcə əylənmək üçün oynayıram, heç nə itirmirəm. Mən əvvəlcə etinasız yanaşdım. Düşündüm ki, bu mənim işim deyil. Amma sonra evdə oturub fikirləşdim. Nə olar ki, bir dəfə yoxlayım? Axı bu, sadəcə oyundur, kimsə məcbur etmir ki saatlarla orada qalım. Elə həmin axşam telefonu götürüb axtardım və rastlaşdım. mostbet azerbaycan casino səhifəsi açıldı, interfeys sadə idi, hər şey aydın görünürdü.
İlk dəfə kiçik məbləğ qoydum. Yadımdadır, otuz manat. Bu, elə bir məbləğ idi ki, itirsəm də heç nə olmazdı. Oynadığım slot parlaq rəngli idi, ekranda meyvələr, zənglər, ulduzlar fırlanırdı. Mən siçanı basdım və fırlanma başladı. Ürəyim sürətlə döyünürdü, baxmayaraq ki məbləğ cüzi idi. Bu hissi izah etmək çətindir. Sanki bir neçə saniyə ərzində bütün günün yorğunluğu yox olur və sən yalnız o ekranda baş verənə fokuslanırsan. O ilk axşam on manat uddum. Böyük pul deyildi, amma içimdə bir sevinc yarandı. Elə bil ki, günüm rəngləndi.
Sonra bir neçə həftə heç yaxınlaşmadım. İşlər çox idi, başım qarışıq idi. Amma bir cümə axşamı, noyabrın ortalarında, evə gələndə elə bir yorğunluq hiss etdim ki, heç yemək yemək istəmədim. Oturdum, telefonu götürdüm və yenidən mostbet azerbaycan casino açdım. Bu dəfə fərqli slot seçdim. Burada bonus raundları tez-tez düşürdü, kaskad effekti var idi, simvollar partlayırdı və yeniləri yerə düşürdü. Mən saat yarım oynadım və yavaş-yavaş balansım artdı. Sonra birdən böyük bir kombinasiya gəldi. Qazancım təxminən üç yüz manat oldu. Yenə də bu, hansısa inanılmaz məbləğ deyildi, amma o an mən başa düşdüm ki, burada əsas pul deyil.
Əsas olan o gözləmə anıdır. Sən fırlanmanı basırsan və bilmirsən nə olacaq. Bu, həyatda çox az rast gəlinən bir hissdir. Çünki gündəlik həyatda hər şey plana uyğun gedir. İşdə nə edəcəyini bilirsən, evdə nə edəcəyini bilirsən. Amma oyunda yox. Orada hər şey təsadüfə bağlıdır və bu təsadüf səni içəri çəkir. Mən bunu darkən başa düşdüm ki, insanlar bəzən nəyisə idarə edə bilmədikləri üçün həyəcanlanırlar. Bu, qorxu deyil, maraqdır.
Yanvarda bir həftəlik məzuniyyətim var idi. Qış Bakıda soyuq və küləkli keçir, ona görə də evdən çıxmaq istəmirdim. O həftə ərzində hər gün bir neçə saat oynadım. Amma diqqətli idim. Özümə limit qoymuşdum: gündəlik müəyyən qədər puldan artıq qoymurdum. Bu, mənim üçün bir növ intizam məsələsi idi. Çünki başa düşürdüm ki, hər şeyin həddi olmalıdır. O həftə ərzində kəşbək bonusları da aldım. mostbet azerbaycan casino hər həftə müəyyən faiz geri qaytarırdı və bu, xoş bir sürpriz idi. İnsan itirdiyi pulun bir hissəsini geri alanda özünü daha rahat hiss edir. Bu, sanki sənə ikinci şans verilir.
Fevralda bir dostum mənə dedi ki, sən niyə bu qədər vaxtını telefonda keçirirsən? Mən ona izah etdim ki, bu, sadəcə əyləncədir. Amma içimdə bilirdim ki, bu, bir az da artıqdır. Ona görə də martdan başlayaraq özümə qayda qoydum: yalnız həftə sonları oynayıram. İş günləri heç açmıram. Bu qərar mənə yaxşı təsir etdi. Çünki həftə sonu o gözləmə hissi daha da güclü olur. Sanki bütün həftə o anı gözləyirsən və nəhayət gələndə daha çox zövq alırsan.
Apreldə bir axşam elə bir şey oldu ki, indiyə qədər yadımdan çıxmır. Oynadığım slotda pulsuz fırlanmalar düşdü. On beş dəfə ard-arda fırlandı və hər fırlanmada uduş artırdı. Mən ekrana baxırdım və inana bilmirdim. Sonda balansım təxminən min manat artdı. Bu, mənim üçün böyük məbləğ idi. O gecə yatağa girə bilmədim. Sadəcə oturdum, çay içdim və fikirləşdim. Nə aldım bu pulla? Heç nə. Sadəcə bir hiss aldım. O hiss ki, həyatda bəzən gözləmədiyin anda yaxşı bir şey gəlir.
Amma bu hekayənin ən maraqlı tərəfi pul deyil. Ən maraqlısı odur ki, mən bu oyunlar vasitəsilə özüm haqqında çox şey öyrəndim. Məsələn, mən səbirli insan deyildim. Amma slotlarda gözləməyi öyrəndim. Mən hər şeyi idarə etmək istəyirdim. Amma burada başa düşdüm ki, hər şeyi idarə etmək mümkün deyil. Bəzən sadəcə axına buraxmaq lazımdır. Bu fikir mənim iş həyatıma da təsir etdi. İndi müştərilərlə danışarkən daha səbirliyəm, daha az əsəbiləşirəm.
Yayda bir dəfə Rəşadla oturub söhbət edirdik. O dedi ki, yəqin sən artıq peşəkar oldun. Güldüm. Xeyr, dedim, mən sadəcə əylənirəm. Amma sonra fikirləşdim ki, bəlkə də bu, sadəcə əyləncə deyil. Bu, bir növ həyatın təsadüfi tərəfi ilə barışmaqdır. Çünki həyatda hər şey hesablanmır. Bəzən gözləmədiyin anda bir qapı açılır, bəzən də bağlanır. Əsas odur ki, sən hər iki halda da özünü itirməyəsən.
İndi sentyabrdır. Yay bitdi, işlər yenidən sıxlaşdı. Mən hələ də həftə sonları bir neçə saat oynayıram. Amma artıq bu, mənim üçün bir qaçış deyil. Bu, sadəcə kiçik bir adətdir. Elə bir adət ki, mənə həftənin yorğunluğunu unutmağa kömək edir. Bəzən uduram, bəzən uduzuram. Amma hər dəfə o fırlanma düyməsini basanda içimdə bir uşaq sevinci oyanır. Bu sevinc nə puldan asılıdır, nə də uduşdan. Bu, sadəcə gözləmə sevincidir.
Əgər məndən soruşsanız ki, bu oyunları tövsiyə edirəmmi, cavabım belə olar: hər şey sənin özündən asılıdır. Əgər sən özünə nəzarət edə bilirsənsə, əgər bunu bir əyləncə kimi qəbul edirsənsə, onda problem yoxdur. Amma əgər sən bunu həyatının mərkəzinə qoyursansa, o zaman dayanmaq lazımdır. Mən heç vaxt böyük məbləğlər qazanmadım. Heç vaxt cekpot udmadım. Amma mən kiçik anlardan zövq almağı öyrəndim. Bu da az şey deyil.
Bir dəfə bir tanışım mənə dedi ki, sən niyə bu qədər vaxtını buna sərf edirsən? Mən ona dedim ki, bəlkə də bu, mənim üçün bir növ terapiyadır. Sən işləyirsən, yorulursan, sonra oturub bir neçə dəqiqə dünyanın qayğılarından uzaqlaşırsan. Bu, günah deyil. Günah olan odur ki, insan öz həyatını unudub yalnız ekrana baxır. Mən isə heç vaxt bunu etmədim.
İndi geriyə baxanda düşünürəm ki, bu təcrübə mənə bir şey öyrətdi: təsadüflə yaşamağı. Həyatda hər şey plana uyğun getmir. Bəzən gözləmədiyin anda bir uduş gəlir, bəzən də heç nə olmur. Əsas odur ki, sən hər iki halda da gülümsəyə biləsən. Mən bunu öyrəndim. Və bu, mənim üçün ən böyük qazancdır.
Sonda bir məsləhət: əgər siz də bu yolu sınamaq istəyirsinizsə, əvvəlcə özünüzü tanıyın. Nə qədər pul itirməyə hazırsınız? Nə qədər vaxt ayıra bilərsiniz? Bu suallara cavab verin, sonra başlayın. Və unutmayın ki, əsas məqsəd əylənməkdir, qazanmaq deyil. Çünki qazanmaq gəlir, gedir. Amma əylənmək qalır. Mənim üçün ən böyük uduş bu olub: özümü tanımaq və təsadüflə barışmaq.